Reyers-Heyde

Reijersheidekl

Vlak achter de Shell benzinepomp aan de Amsterdamseweg in de richting van de A12 ligt een prachtig huis. Op de gevel staat "Reyers-Heyde" en daarbij twee jaartallen. Het eerste is 1782, het tweede 1929. Als ik er aan kom rijden, is me niet onmiddellijk duidelijk wat die jaartallen betekenen. Wanneer ik een­maal binnen ben, wordt alles snel ver­helderd.

Sinds 1959 woont mevrouw Aalbers hier. Dat is dus al ruim43 jaar. En nog altijd met veel plezier. Ze piekert er niet over om te vertrekken, want ze geniet hier nog elke dag van huis, uitzicht en omgeving.

Wanneer ik bij haar op bezoek kom om te praten over dit huis en zijn geschie­denis hoor ik het volgende verhaal. Het huis is gebouwd in het jaar 1782 en is dus al meer dan twee eeuwen oud. Daar is echter niets meer van te zien want in 1929 is het volledig afgebrand. De toenmalige eigenaar is het direct weer gaan opbouwen en daarom staan er dus twee jaartallen op de gevel. Ook de naam is een beetje veranderd. Of dit met opzet is gebeurd valt moeilijk meer te achterhalen. In het artikel 'Van Zijpendaal tot Kemperheide" is daar ook al melding van gemaakt. "Reyers-Heyde" is lange tijd eigendom geweest van de familie Van Heeckeren van Molecaten. Zelf woonde deze fami­lie op het landgoed "De Lange Hut" dat in 1968 ook is afgebrand en nooit meer opgebouwd. Op deze plek ligt nu het verkeersknooppunt Grijsoord waar de A12 en ASO bij elkaar komen. Wie meer wil weten over dit landgoed leze het boek over Schaarsbergen waar de geschie­denis van "De Lange Hut" op bladzijde 65 uit de doeken wordt gedaan.

Mevrouw Aalbers vertelt me dat volgens haar informatie "Reyers-heyde" ooit het verblijf is geweest van het personeel dat op het landgoed van de Van Heeckerens werkte. Daar kwam een eind aan toen het huis verkocht werd aan een particulier uit Epe. Die gebruikte het waar­schijnlijk als vakantieverblijf. Vervolgens werd de Gemeente Arnhem eigenaar. "Die is nu mijn huisbaas". De Gemeente heeft ook het vroegere landgoed dat achter dit huis ligt in bezit. Nog altijd draagt dit huis de naam Grijsoord, hoewel het in de volksmond "het eiland" is gaan heten. Dat komt omdat er door de aanleg van al die rijkswegen een driehoek is ontstaan waar maar zelden mensen komen. "Als ik mijn honden daar uitlaat, kom ik zelden iemand te­gen", vertelt mevrouw Aalbers, "het is bijna particulier eigen­dom", lacht ze. Het is er inderdaad heerlijk wandelen, wan­neer je niet al te veel let op het constante lawaai van het verkeer rondom het bos. Mevrouw Aalbers heeft daar abso­luut geen last van. Ze hoort het niet omdat het aantal auto's in de loop der jaren heel geleidelijk is toegenomen. Ook haar zoon die nog bij haar in huis woont, hoort het niet meer. Maar hij is dan ook een liefhebber van alles wat met motoren en dergelijke te maken heeft.

Rondom het huis ligt een flink stuk grond. Die grond wordt goed gebruikt want mevrouw Aalbers heeft een grote moes­tuin. Haar zoon helpt haar zo nu en dan met het zware werk, maar het meeste doet ze zelf. Dat betekent dat ze vrijwel het hele jaar aan het werk is in die tuin. Maar het betekent ook dat ze zelden of nooit naar de groentewinkel hoeft te gaan. Ze kweekt alle soorten groenten die in Nederland regelmatig op tafel staan: andijvie, sla, allerlei soorten kool, spruitjes, bospeen, boontjes en ga zo maar door. Ook de aardappelen komen bij haar uit de grond. "Het is toch geweldig om je tuin in te kunnen lopen en even een krop sla af te kunnen snijden die je dan klaar maakt voor het avondeten ", zegt ze. Daar kan ze nog echt van genieten. Af en toe vraagt ze zich af of ze niet te oud wordt voor al dat werk, maar voorlopig gaat het allemaal nog goed. Dus gaat ze er nog maar even mee door. Toch moet ze af en toe wel boodschappen doen, ook al heeft ze de groentewinkel aan huis. Dan stapt ze op de fiets en rijdt over het terrein van Papendal langs het patersklooster naar Oosterbeek. Een heerlijk ritje en ze is erin een kwartier. Voor de zwaardere dingen krijgt ze hulp van haar zoon, want die heeft een auto.

Het huis is verder van alle gemakken voorzien. Toen het ge­zin Aalbers er in 1959 in kwam wonen was er net elektriciteit aangelegd. Waterleiding kwam een jaar later. De put die voor­dien gebruikt werd, is aan de voorkant van het huis nog te zien. De telefoonaansluiting kwam in 1980 en drie jaar gele­den werd er riolering aangelegd. "Dat vond ik echt fantas­tisch want voordien vond ik het eigenlijk maar behelpen met