Eind 1967 zette de heer Hassink zijn Vivo winkel op de hoek Stroolaan / Karmelitessenlaan te koop. Johan en Frieda Joosten die zelf een Vivo winkel hadden in Heveadorp hoorden dat en besloten om de Vivo te kopen. Het eerste jaar werkte Johan in hun nieuwe winkel met hulp van de heer Hassink. Na een jaar werd de winkel in Heveadorp verkocht en kwam Frieda met hun zes kinderen in Schaarsbergen wonen. Na de overname werd de winkel grondig gerenoveerd en gerestaureerd.

 

VIVO2 joosten

 


In 1970 haalde Frieda het drogisterij vakdiploma zodat er ook medicijnen verkocht mochten worden in de winkel. In de beginjaren bracht Johan Joosten de bestellingen overal heen. De klanten hadden dan een boodschappenboekje dat ze konden invullen en dat werd meegenomen door Johan Joosten. Iedere keer als hij dan de boodschappen kwam afleveren nam hij het boekje met de bestellingen voor de keer erop weer mee. Ook konden de mensen het boekje zelf brengen en bracht Johan de bestelde boodschappen op de dag dat de klant het wenste kosteloos bij hun thuis. Jaren later vroeg hij voor het thuisbezorgen twee gulden. Zoon Jos werkte regelmatig in de zaak van zijn ouders, ook als Johan en Frieda een keer een dagje weg of op vakantie gingen was dat mogelijk doordat Jos dan de winkel beheerde.

Door de nieuwbouw op de Menthenberg en mede doordat mensen steeds mobieler werden ging de winkel steeds meer als buurtwinkel en sociale ontmoetingsplaats functioneren. Regelmatig gebeurde het dat mensen geen of niet genoeg geld bij zich hadden als ze iets kwamen kopen, Johan schreef het bedrag dan op in zijn klanten boek met de bedoeling dat klanten de keer erop als ze kwamen het zouden afrekenen. In 1975 werd de laatste verbouwing gedaan. De toegangsdeur die aan de Stroolaan zat werd verplaatst naar de kant van de Karmelitessenlaan en binnen in de winkel ruimte werd ook het nodige veranderd. Om de verkoop gewoon door te laten gaan, werden er twee houten barakken in de tuin geplaats vol met levensmiddelen.

De Vivo kende ook veel jonge klanten, veelal scholieren van het KGL die in de pauze of tussenuur iets lekkers kwamen kopen. Om diefstal tegen te gaan liet Johan niet meer dan twee scholieren tegelijk de winkel ingaan en hield die dan via spiegels die in de winkel hingen goed in de gaten. In 1986 kwam Frieda na een lang ziekbed te overlijden en moest Johan de winkel alleen doen, gelukkig kreeg hij nog wel hulp van zijn kinderen die bij konden springen en verder werkten er verschillende winkelmeisjes. In de tijd dat Johan eigenaar was van de Vivo is de winkel twee keer overvallen. Een keer kreeg de kassière een mes tegen haar keel gedrukt, en de daar op volgende keer werd Johan zelf bedreigd met een pistool. Ook is er tweemaal ingebroken maar was alleen de sigaretten voorraad verdwenen. Johan was een ondernemer die veel voor zijn klanten over had. Als een klant iets graag wilde wat hij niet in zijn assortiment had of niet voorradig was regelde hij dat hij het binnen vierentwintig uur wel had. Ook konden mensen bij hem terecht buiten openingstijden voor “vergeten” boodschappen ( wat regelmatig op zondag voor kwam als iemand onverwacht bezoek kreeg).

Op 1 mei 1999 sloot de toen 70 jarige Johan voorgoed de deur van zijn winkel. Hij nam afscheid met een feestelijke receptie in zijn winkel waarbij de muziekvereniging Eendracht hem verraste met een serenade. Door buurtbewoners en klanten werd hem een cheque aangeboden ter waarde van 3110,00 gulden waarvoor hij zelf een bestemming mocht bedenken (dat werd een nieuwe fiets )Het winkelpand werd verkocht en verbouwd tot woonhuis. Sindsdien moeten de mensen Schaarsbergen uit voor hun dagelijkse boodschappen.