Artikelindex

 

Angst!

De angst die menig Schaarsberger toen heeft ervaren, werd door: mevr. C.A. van de Kamp- de Kruijf  verwoord in haar dagboek:

7 juli 1976

s Morgens om half elf, we zitten in de tuin, het is erg warm, te warm om in de zon te zitten. De kinderen spelen in het badje en vermaken zich erg goed. Eerlijk gezegd hebben wij onze buik vol van zon en warmte. Je hoeft hier in het bos maar om je heen te kijken om te beseffen dat de regen gauw zal moeten komen. De berken ritselen van droogte en het gras prikt onder je voeten.

 

Plotseling tegen elf uur denken we een bui te zien aankomen. Het wordt steeds donkerder. Dan plotseling rinkelt de telefoon en helpt ons uit de droom: “Hebben jullie het gehoord , er woedt een vreselijke brand die al over de Koningsweg is geslagen”. Het ziet er op dat moment al dreigend en angstig uit. De lucht wordt steeds donkerder en langzaam maar zeker verdwijnt de zon achter dikke rookwolken.

 

Een beklemmende angst neemt bezit van ons als we horen dat de campings ontruimd moeten worden. Op de weg zien we mensen met koffers weg vluchten. Dan zien we ook dat onze huidskleur verandert in oranje, een spookachtig gezicht.

 

De telefoon staat niet stil, hoe is het bij jullie, kunnen jullie er wat van zien? Nee mensen alsjeblief bel niet meer, we zijn alleen maar bang.

 

De radio zendt om het kwartier uit en we horen dat er sprake is van evacuatie van enkele huizen, hier 200 meter verderop. Wat moeten we doen? Angst verlamt, dat beseffen we nu pas. We pakken wat kleren, God wat neem je mee? Er is zoveel en het is toch ook weer zo onbelangrijk. Ondertussen is de brandlucht te snijden en de rook cirkelt om de huizen.

 

We pakken onze fotoboeken en enkele dingetjes. We weten het niet, we wachten af.

 

De radio bericht dat de sporthal in brand staat en weer besef je dat het er hopeloos uitziet.

 

Dan…na nog een uur van ondraaglijke spanning horen we dat de wind draait en dat daarmee het gevaar dat het vuur over de snelweg zal komen, geweken is!!

 

Niet lang na dit bericht vernemen we dat de brandweer en al die andere mensen die deze immense vuurzee hebben helpen bestrijden, dat men de brand meester is. De opluchting die dan door ons heengaat is niet te beschrijven. Je bent dan dankbaar voor de toch nog betrekkelijk goede afloop. Natuurlijk de bossen en de dieren die daarin leefden. Het is een ramp en niets zal daar iets aan kunnen veranderen maar als je hoort dat Arnhem voor een ramp gespaard is gebleven, dan is daarvan voor ons gevoel geen woord van overdreven.

 

Deze dag zal steeds in onze herinnering blijven en het zal lang duren voor we ophouden om iedere dag opnieuw angstig naar de blauwe lucht te kijken